| In de zeventiende eeuw werd het laatste grote meer in Noord-Holland drooggelegd. Vanaf het Schermereiland is daardoor de verbinding over water met Alkmaar, Amsterdam en Zuiderzee verdwenen. In deze roman beschrijft de auteur hoe een schipper in Schermerhorn worstelt met het verdwijnen van zijn bestaan. Zal hij verdergaan als schipper vanuit een andere plaats? Kan zijn echtgenote dat accepteren? Kiezen zijn zoon en dochter voor een bestaan in het nieuwe polderland, of willen zij als schipperskinderen in de voetsporen van hun ouders treden? Vasthouden aan oude zekerheden of kiezen voor een nieuwe, onbekende toekomst stelt hen voor de moeilijkste keuzes in hun leven.
In 1979 verhuisde de auteur naar Schermerhorn. Tot zijn verrassing ontdekte hij dat zijn grootouders daar tijdens de crisisjaren voor WO-II ook gewoond hadden. Net als zij zijn mensen in de 17de eeuw van en naar Schermerhorn verhuisd vanwege een economische crisis. Toen omdat het dorp in enkele jaren veranderde van een schippersdorp in een agrarisch dorp. De gevolgen van die verandering intrigeerde de auteur, zodat hij zich heeft ingeleefd in hun geschiedenis. In deze roman brengt hij hun ervaringen tot leven.
Lezerscommentaar:
"De horizon verdwijnt" van Jan Hoogenhout, is eerder een novelle dan een roman. Niet alleen de omvang van het verhaal, maar ook de enkelvoudige intrige en de karakterontwikkeling van de hoofdpersonen, doen meer denken aan een novelle dan aan een roman. Maar dan is het wel overduidelijk een historische novelle, want de auteur heeft zich grondig verdiept in de historische setting, de lokale en regionale situatie in die tijd en in de 17e eeuwse scheepsterminologie. Het tijdsbestek waarbinnen het verhaal zich afspeelt, is echter weer dusdanig groot dat het wel degelijk een roman had kunnen worden...
De schrijver heeft hier en daar gekozen voor een bijna impressionistisch taalgebruik en hij gebruikt dat in een compacte, soms zelfs gedrongen stijl.
Het verhaal zelf wordt ons in een meervoudig auctoriaal verhaalperspectief voorgelegd. Daardoor is de lezer in staat de gevoelens en gedachten van meerdere karakters in het verhaal van nabij te volgen en is de lezer in staat mee te leven en mee te voelen in de ondergang van twee generaties Pieterszoon. Maar het is niet alleen de drooglegging van het laatste Noord-Hollandse meer, dat hen fataal wordt. Het zijn evenzeer de koppige en stijve karakters van vader Claes en zoon Pieter, die voor hun eigen, roemloze ondergang zorgen. Die karakters steken schril af tegen de gevoeligheden van de vrouwelijke personages in het verhaal, die op zoek zijn naar warmte en begrip en daarbij romantisch wegdromen in het verleden (Hendrikje) of in realistisch overspel (Grietje). Uiteindelijk lijkt er slechts alleen voor hen nog een toekomst over te blijven....
"De horizon verdwijnt" biedt de lezer een interessante schets van de rauwe werkelijkheid van de volkse wereld in de 17e eeuw tegen een decor van de droogmakerijen in Noord-Holland rondom Schermerhorn. Ik heb het boek met veel plezier gelezen.
Wiebe Zoethout. Hoorn, 22 september 2011.
Tijdens de regenachtige dagen van de zomer van 2011 mocht ik genieten van het prachtige verhaal dat Jan Hoogenhout heeft geschreven over de drooglegging van het laatste grote meer in Noord Holland.
In dit boekje, dat heel fijn leesbaar is, word je meegenomen in het leven van een gezin dat in de 17e eeuw zijn brood verdiende door vracht te vervoeren met een platbodem. Je leest wat het voor hen betekent als bekend wordt dat hun meer gaat veranderen in polderland. Nooit meer zullen er boten kunnen varen. Voelbaar wordt de kou, armoede en honger die in deze oude tijden telkens op de loer lagen. Maar ook is er de drang om te overleven en het feit dat de mens zich kan aanpassen.
Jan neemt ons ook mee naar een nog verder verleden, de 13e eeuw. Zo werd bijvoorbeeld in die tijd heel anders omgegaan met liefde en seksualiteit.
Ik realiseer me wat er aan onze huidige welvaart vooraf is gegaan en hoe relatief de problemen van deze tijd zijn. Maar bovenal genoot ik van de sfeer die het boekje voor mij boeiend en leesbaar maakte. Zeker een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven van onze voorvaderen.
Paula Wijker. Alkmaar, 18 september 2011.
Jans tweede boek, De horizon verdwijnt, is een historische roman waar in een compact verhaal veel geschiedenis staat beschreven. Het is echt informatief en gaat verder dan een geschiedkundige uiteenzetting.
Het verhaal in de roman had voor mij uitgebreider mogen zijn, om zo alle indrukken van die tijd wat rustiger naar voren te laten komen.
Gerlanda te Bokkel. Zwolle, 4 september 2011.
Ik heb enorm genoten van De Horizon Verdwijnt van oud-collega Jan: zeer interessant, maar ook spannend. Je leeft mee met de personages. De verandering van de samenleving in de Schermer vond ik uiterst boeiend!
Helwich Meijer-Starreveld. Warmenhuizen, 29 augustus 2011.
Al een aantal jaar wist ik dat Jan met een boek bezig was over het leven van vlak voor, tijdens en na de drooglegging van het Schermeer en wat dit voor gevolgen voor de bevolking had.
Maar voor je zo'n boek kunt schrijven, gaat daar eerst een tijd van onderzoek aan vooraf. Heel knap zoals het dagelijks leven van die tijd tot in details beschreven is.
Nu, achteraf is het voor ons eenvoudig te zeggen dat de keuzes die men in het boek maakt, gedoemd zijn te mislukken. Of juist goed zijn. Maar de keuzes die de personen in het boek maken, zijn gevolgen van hun eigen geschiedenis. Je voelt, speurt en weet dat keuzes de persoonlijke relaties beïnvloeden; dit zorgt voor vaart in het boek. Alles klopt, hoe graag ik sommige keuzes liever anders had gezien.
Een klein stukje van onze geschiedenis in een vlot leesbaar boek. Als ik nu door de Schermer fiets, kijk ik met andere ogen rond.
Yvonne Werink. Enkhuizen, 28 augustus 2011.
Jan Hoogenhout heeft een plezierige wijze van schrijven, waardoor zijn boeken lezen als een prettig leesboek. Gelijktijdig neemt hij je mee op een interessante speurtocht door de tijd en heb je na het boek uitgelezen te hebben de hoofdpersoon zeer persoonlijk leren kennen. Jan Hoogenhout weet tot de laatste pagina zijn lezers te boeien en hij trekt je als het ware binnen in de wereld van de hoofdpersoon. Leerzaam en boeiend. Ik werd geprikkeld om in één keer tot aan het einde door te lezen.
Frans Brenninkmeijer. Alkmaar, 20 juni 2011.
Jan Hoogenhout heeft een novelle geschreven over een schipper in de Schermer. Een leuk boekje over de drooglegging van het Schermeer en de consequenties voor de lokale bevolking. Aardig beschreven hoe mensen zich daar op hun eigen manier aan aanpassen en welke economische gevolgen dit voor de lokale economie heeft. De auteur heeft zich uitgebreid verdiept in lokale gebruiken, gewoontes en (gebruiks)voorwerpen. Daardoor ontstaat o.a. veel aandacht voor detail. Ook het standsverschil tussen de ´stedelijke´ en de lokale bevolking komt goed tot zijn recht. Het boek kan ik als een must omschrijven voor een ieder die interesse heeft in Noord-Holland en haar ontstaan. Interessant vond ik ook de veranderende moraal en de aanpassing van de moraal aan de omstandigheden.
Willem Brouwer. Hoorn, 18 juni 2011.
Ik heb zojuist met heel veel plezier het boek De Horizon Verdwijnt gelezen. Ik heb genoten. Daarom bedank ik Jan wel voor zijn mooie verhaal! Ik beveel het iedereen aan.
Miranda Langedijk. Zaandam, 20 juli 2011
Ik heb het boek De Horizon Verdwijnt van Jan met veel belangstelling en veel plezier gelezen. Trefwoorden zijn: spannend, meerdere verhaallijnen, goede opbouw, ontroerend, leuke geschiedvertelling. Ik vind het een volwaardige historische roman voor alle leeftijden en voor hen die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van de regio. Kortom, ik heb veel waardering voor het boek en ik hoop dat die algemeen is.
Niek Snip. Niedorp, 26 juli 2011.
|
