Wie door het mooiste stukje Noord-Holland fietst of wandelt, rond de Beemster of rond De Rijp, ontkomt niet aan de Beeldentuin in Grootschermer. Hoe je ook dwaalt, je komt vroeger of later de beelden van Nic Jonk tegen. De rondingen, die oprijzen als stapelwolken in een Hollandse lucht, wit tegen een blauwe achtergrond of zwart tegen een witte lucht.
Nic Jonk ìs Noord-Holland, ìs dat stukje Grootschermer; zijn beelden maken deel uit van die wereldberoemde, vaak geschilderde markante Noord-Hollandse lucht. Helaas is Nic Jonk ons ontvallen. Maar voordat hij overleed, had hij een aantal indringende gesprekken met Jan Hoogenhout. Gesprekken over zijn leven, gesprekken over zijn werk, zijn toekomst, gesprekken met Jan in en over zijn ervaring van tien jaar vriendschap:
"Vriend, je zei: 'ik kan het, ik sterf.' Je nam afscheid en stierf. Ik mis je meteen. Blijven de beelden: vage, heldere herinneringen. Sterf je niet echt."
'In gesprek met Nic Jonk' is een 'juweeltje' geworden. Om te koesteren, om over na te denken en om nòg een keertje te lezen. Met die karakteristieke, hoge Noord-Hollandse luchten op de achtergrond.
Lezerscommentaar:
Het boek In gesprek met Nic Jonk heb ik in één dag uitgelezen. Jan heeft een mooie stijl van schrijven en zijn boek is dan ook prettig leesbaar.
Ik vind het interessant dat de schrijver in dit interview ook een gezicht krijgt. Daardoor wordt de interactie tijdens hun gesprekken goed in beeld gebracht. Mooi, want het is de vriendschap die dit verhaal echt draagt.
Gerlanda te Bokkel. Zwolle, 4 september 2011.
De beeldentuin van Nic Jonk ken ik alleen van verhalen, zelf ben ik er nog niet geweest.
De schrijver van dit boekje ken ik ruim 20 jaar. Ik was benieuwd naar hun vriendschap.
Wat mij tijdens het lezen van het boek het meest aansprak, is de intieme sfeer die van de bladzijden afspringt. Niet alles hoeft te worden gezegd, soms is het beter om te zwijgen. Elkaar heel regelmatig zien, is een bijzaak. Alleen te weten dat jouw bestaan voor anderen van belang is, kan voldoende zijn.
Een aanrader voor iedereen die wil weten wat zijn bestaan voor anderen kan betekenen.
Na het lezen van dit boek van Jan Hoogenhout staat een bezoek aan de beeldentuin nu wel op het lijstje van dingen die ik nog wil doen.
Yvonne Werink. Enkhuizen 28 augustus 2011.
Ik ben vaak langs de beeldentuin van Nic Jonk gelopen. Wie schetst mijn verbazing dat ex-collega Jan Hoogenhout bevriend met hem was en naar aanleiding van gesprekken met Nic een boekje het licht heeft doen zien. Nic is overleden, zijn beeldentuin is er echter nog en Jan heeft na het overlijden dit boekje met herinneringen samengesteld.
Het is goed geschreven met veel gevoel voor de verhouding tussen kunstenaar en schrijver. Het geeft een goed beeld van de mens en kunstenaar daar in Grootschermer. Niet om aan Jan zijn schrijfstijl iets af te doen, maar ook de illustraties (schetsjes van Nic) zijn prachtig.
Ik geef eerlijk toe dat de beelden van Nic me niet heel erg aanspreken, maar na dit boekje kijk ik er toch anders naar en waardeer meer wat Nic wilde met deze beelden en andere projecten van hem. Ik zal nooit meer op dezelfde manier langs de beeldentuin komen.
Willem Brouwer. Alkmaar, 24 april 2011.
Ik heb Jan enige tijd geleden leren kennen in het kader van zijn huidige functie als coach. Ik wist niet dat hij een boek had geschreven. Toen ik ervan hoorde werd ik nieuwsgierig op welke manier Jan over zijn gesprekkem met Nic Jonk had geschreven. Ik had van de beeldentuin in Grootschermer gehoord maar was daar nog nooit geweest. Hoewel ik niet zo'n lezer ben en ook geen kunstkenner heb ik het boekje in één keer uitgelezen. Door de plezierige manier van schrijven en de mooie afbeeldingen. Heel interessant hoe een kunstenaar komt tot zijn werk en hoe Jan over de gevoelens voor Nic schrijft. Als ik in Grootschermer ben ga ik zeker een kijkje nemen in museum en beeldentuin Nic Jonk. Ik heb nu inzicht gekregen in hoe hij tot zijn werk is gekomen.
René Hogerheijde. Alkmaar, 26 april 2011.
|
